Een wolk zware Van Nelle ontsnapt uit haar mond terwijl ze nog één keertje de mail overleest. Dit moet 'm maar zijn. Dora drukt op Send. Mevrouw Neerslenk van het kantoor klonk zakelijk, maar begripvol. Misschien kon ze haar Wim straks blij maken. De maandcijfers waaien bijna van de bank af. De lente laat op zich wachten.

Nog een week en dan moet het bovenhuis leeg zijn. Sinds haar schoonvader de cafetaria in 1975 begon, was Bommelstee in Den Bommel dé plek waar dorpsgenoten elkaar troffen. Een echt familiecafé waar liefdes werden geboren en het Oranjefeest werd gevierd. Tien jaar geleden hadden Wim en zij het overgenomen. Ze woonden boven. Maar na jaren begon de kleine ruimte op te breken.

Het wit geschilderde huisje verderop in de Schaapsweg, met een plaatsje op het zuiden — dat was haar droom. Met de hypotheeklast die op het café rustte, was het volgens haar nog steeds goed te betalen. Wim kon zich erin vinden. Ze boden, hun bod werd geaccepteerd. Nog sneller verkochten ze hun bovenhuis aan Piet en Elly, al jaren vaste klanten.

Tot dat ene telefoontje. De adviseur was vergeten een getekende offerte op tijd terug te sturen naar de bank. Pas een paar dagen vóór het passeren kwam hij erachter. Hun dossier was overgenomen door een andere adviseur, die overdracht was slordig verlopen. En per 1 januari golden nieuwe, strengere regels. Op basis daarvan kregen ze een veel lagere hypotheek dan ze nodig hadden.

De ontbindende voorwaarden waren al lang verlopen. Ze moesten kopen, maar dat ging niet financieel. Er rest niets dan de boete van 10 procent van de koopsom te aanvaarden. "Natuurlijk ziet een adviseur weleens iets over het hoofd," had ze tegen de man van de rechtsbijstand gezegd, "maar vergeten om een getekende offerte terug te sturen, dat is toch wel heel onzorgvuldig?"

Nu wonen ze in een vakantiewoning vlak over de grens, van kennissen gehuurd. Dora maakt zes dagen per week de relaxruimtes schoon in een sauna. Het werk is fysiek zwaar, en als kostwinner kan ze zich niet permitteren ziek te worden. Wim is somber. Vroeger dronk hij nooit, hij had er een hekel aan als zijn gasten met een slok op de weg op gingen. Nu rijdt hij zelf 's nachts op zijn Harley over de dijk. Ze heeft hem een paar keer aan de Grevelingen gevonden, starend in het niets, schokschouderend. Ze hield zich in om niet naast hem te gaan zitten. Wim houdt niet van kwetsbaarheid.

Bommelstee gaat nog maar een paar uur per dag open. Wim moet er elke dag 80 kilometer voor rijden vanuit Kalmthout. Maar elke nacht houdt Dora zich vast aan de gedachte dat er ooit weer een dag komt dat ze samen achter de toog van hun geliefde café staan.

Dit verhaal toont een ander soort risico — eentje dat de verzekerde bankgarantie niet dekt.

Die verzekering keert uit bij specifieke gebeurtenissen: overlijden, ernstige ziekte, arbeidsongeschiktheid, onvrijwillige werkloosheid of scheiding. Een slordige afhandeling of nieuwe regels op een vervelend moment vallen daarbuiten. Wat Dora en Wim laten zien is hoe belangrijk de kennis van de adviseur is en hoe strikt de termijnen in de koopovereenkomst zijn. Bij Nationale Waarborg stellen we de bankgarantie binnen één werkdag — dat geeft een belangrijk deel van de zekerheid die je nodig hebt rondom het tekenen van de koop.