Hoe heeft het zover kunnen komen? Terwijl ik naar de brief staar die voor me ligt, versmelten de tekst en het blauworanje bedrijfslogo tot een wazige vlek. Alleen dat bedrag brandt haarscherp op mijn netvlies. Waar moet ik in hemelsnaam €32.500 vandaan halen?

Een paar maanden geleden lachte het geluk me nog toe. Samen met Tineke tekende ik een koopovereenkomst die ons eigenaar maakte van een kleine tussenwoning in de binnenstad. Ons eigen paleisje, want dat verdient mijn Tineke. En ik trouwens ook.

Ik werk al bijna veertien jaar als orderpikker in een magazijn. Eerlijk werk, geen topsalaris. Tineke werkt parttime als visagiste, een beroep met glamour, zoals ze zelf zegt. Soms noemt ze mij een loonslaaf. Toch ben ik trots op mijn werk. Niemand in het magazijn verzamelt sneller een order. Maar Tineke vond dat we beter verdienden. Een groter huis, dichter bij de binnenstad. Daar had ze wel gelijk in.

Toen ik op een vrije dag voor de etalage van een makelaarskantoor stond, zag ik het: een tussenwoning in de Aaltje Bakstraat. Een beetje klussen, dat is geen probleem voor iemand zoals ik. De adviseur, Peter, rekende het door. We boden net iets boven de vraagprijs, want zo gaat het tegenwoordig. Tot onze verbazing kregen we het huis gegund. We tekenden. Over twee maanden zou het passeren.

En toen begaf mijn oude auto het. Tineke had een idee. "Je kunt toch een auto op afbetaling kopen? Je hoeft de eerste jaren nog niet eens af te lossen." Bij de dealer viel haar oog op een knalrode Peugeot 208. Ik vroeg de verkoper of het geen probleem zou zijn voor onze hypotheek. "Natuurlijk niet," zei hij. "Laatst nog had ik een ander stel hetzelfde aangeraden. Dolgelukkig met de auto en de woning." We maakten de papieren rond. En tekenden…

Tijdens mijn lunchpauze drie weken later belde Peter terug. "Simon, klopt het dat je een lening hebt afgesloten?" Het kwartje viel. "Ik heb een auto op afbetaling gekocht. Wordt dat als een lening beschouwd?" Peter zuchtte diep. "Ja Simon, dat is inderdaad een lening. En de ontbindende voorwaarden zijn al verlopen."

Drie andere banken: geen hypotheek. De autodealer gaf niet thuis. Twee dagen voor het passeren werd onze auto bezorgd. Blinkend en gloednieuw stond hij voor het appartement, als een permanent aandenken aan mijn stomme daad. We werden in gebreke gesteld. Tineke was woest. Daarna sloeg haar boosheid om in verdriet.

Vandaag heb ik een vrije dag genomen om een oplossing te bedenken. Er staat een telefoonnummer in de brief. Misschien moet ik dat eens bellen. Na een gesprek van twintig minuten hang ik opgelucht op. De dame aan de andere kant van de lijn was vriendelijk, maar beslist: die schuld staat er en moet afgelost worden. Maar ze begreep dat we niet alles in één keer kunnen terugbetalen. Een afspraak met de manager claimzaken, een betalingsregeling waarbij we ook nog een leven hebben.

Beneden voor de flat staat de Peugeot te glimmen. Het zal niet makkelijk worden, denk ik, maar we gaan het redden. Ik pak mijn telefoon en bel Tineke.

De les is simpel maar wordt vaak vergeten: tussen het tekenen van de koopovereenkomst en het passeren van de akte mag je financiële situatie niet veranderen. Geen nieuwe lening, geen auto op afbetaling, geen krediet voor de inrichting. Hoe verleidelijk het ook is. Bespreek elke grote uitgave eerst met je hypotheekadviseur. Een verkoper bij de dealer mag je iets vertellen, alleen de adviseur kan beoordelen wat het écht doet met je hypotheekaanvraag.